Danuta Drozdowska – aktorka i inicjatorka Teatru Beyer oraz animatorka życia kulturalnego w Jagniątkowie. Z zamiłowania scenografka. Na co dzień prowadzi znaną gospodę i pensjonat, podkreślając, że punkty te są osadzone w konkretnym miejscu, o którego charakterze i historii nie wolno zapominać. Przez lata działalności organizowała rozmaite inicjatywy, m. in. Dzień Jagniątkowa czy Święto Dyni, kultowe już i jedyne takie święto w Jeleniej Górze. Głęboko wierzy, że Jagniątków ma duszę, a tworzenie miejsc, w którym mogą spotkać się ludzie, to ważne i potrzebne doświadczenie. Teatr Beyer ma być jednym z takich miejsc.

 


Jarosław Góral – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Współzałożyciel Teatru Beyer.
Studiował na Wydziale Aktorskim we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego, którą ukończył w 1988 roku. Jego scenicznym debiutem był występ w sztuce Bertolda Brechta Człowiek jak człowiek (1987) na deskach Teatru im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze, z którym związał się w latach 1987-90, 1993-97 i od roku 2009.

Po raz pierwszy trafił na szklany ekran w serialu Ballada o Januszku (1987) w roli bezwględnego i egoistycznego Janusza Smoliwąsa, za którą w 1989 roku został uhonorowany Nagrodą Towarzystwa Miłośników Ziemi Lubińskiej. Pojawił się także w sitcomie Polsat Świat według Kiepskich jako Eugeniusz Geniusz. Jego żona Jolanta jest nauczycielem wychowania fizycznego i trenerem narciarstwa. Mają córkę Polę.

 


Aktorzy współpracujący


A. Struzik

Aldona Struzik – aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Reżyserka dwóch sztuk teatralnych.
Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego we Wrocławiu. Etatowa aktorka wrocławskich teatrów: w latach 1987-1991 Teatru Współczesnego, a od 1991 Teatru Polskiego, gdzie pracuje do dziś.

Wykładowca wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej.

Współpracuje z Wrocławskim Teatrem Komedia, z wrocławskimi rozgłośniami radiowymi, z Ośrodkiem TVP Wrocław, ze Stowarzyszeniem Twórców i Animatorów Kultury oraz z wieloma studiami nagraniowymi i dubbingowymi.

Ostatnie filmy fabularne z jej udziałem to „Yuma”, „Biegnij chłopcze biegnij”, „Smoleńsk”. Zagrała w wielu teatrach telewizji, dokumentach fabularyzowanych i serialach TV (m. in. „Głęboka woda”, „Galeria”, „Prawo Agaty”, „Pierwsza miłość”, „Na Wspólnej”).
Za swój spektakl autorski pt. „Daisy – błękitna tożsamość” została w 2014 roku laureatką 43. Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora, a także otrzymała nagrodę Marszałka Województwa Dolnośląskiego dla Najlepszej Aktorki Dolnego Śląska.

 


grzegorz-pawlakGrzegorz Pawlak (ur. 19 lutego 1961 w Kutnie) – polski aktor teatralny i głosowy, bardzo rzadko występujący przed kamerami. Jest też lektorem.

W 1983 roku podjął studia na Wydziale Aktorskim PWST we Wrocławiu. W 1987 roku, po ich ukończeniu podjął pracę w Teatrze Dramatycznym im. Jana Kochanowskiego w Opolu. W 1992 roku przeniósł się do Łodzi, gdzie związał się z Teatrem Powszechnym.

Oprócz aktorstwa i reżyserii teatralnej zajmuje się twórczością telewizyjną, głównie dubbingiem jako aktor głosowy i reżyser. Był też autorem programów telewizyjnych: „Bez negatywu” (Polonia 1) i „To jest kino” (ATV, Komedia), a także współprowadzącym program „Ale dziura” na antenie TVN Turbo.

Jest „głosem” telewizji Polsat, Polsat 2, ATM Rozrywka.

W roku 2015 odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 


rychterBene Rychter – (ur. 7 września 1953 w Poznaniu) – polski aktor.

Na imię ma naprawdę Zdzisław – i bardzo niekonwencjonalny życiorys, trochę w stylu Jacka Londona, trochę w stylu Maksyma Gorkiego. Urodził się 7 września 1953 w Poznaniu. W wieku siedmiu dni rodzice przeprowadzili go do Warszawy, z której wyniósł się na mazowiecką wieś w wieku lat pięćdziesięciu.

Dość wcześnie pieprznął nauki w państwowych szkołach i rozpoczął studia na „Uniwersytecie Życia”.

Przez pewien czas utrzymywał się ze sprzedaży własnych obrazów na Starym Mieście w Warszawie.

W 1973 rozpoczął pracę w Teatrze Ludowym (później Teatr Nowy, obecnie market spożywczy) w Warszawie jako maszynista sceny. Tutaj zaczął uczyć się teatru od środka. Monotonia odtwarzanych przedstawień wynosi go do zakładu kamieniarskiego na Powązkach.(codziennie inny pogrzeb), gdzie zaprzyjaźnia się z Janem Himilsbachem. Kolejne „semestry” zalicza jako śmieciarz w fabryce „Tewa” na Służewcu, jako kopacz w MPRD, robotnik magazynu w drukarni kolejowej, betoniarz-zbrojarz na budowie Dworca Centralnego w Warszawie (za co bardzo przeprasza) i pracownik kostnicy-myjący zwłoki w jednym z warszawskich szpitali. Następnie angażuje się do lalkowego teatru „Guliwer”, stamtąd trafia do objazdowego cyrku gdzie zrządzeniem przypadku czy losu zetknął się ze znanym reżyserem Markiem Piwowskim, szukającym akurat odtwórcy głównej roli do filmu „Przepraszam, czy tu biją…?”. Sukces roli „Belusa” ułatwia mu angaż w knajpie „Pod dwójką” na Placu Unii Lubelskiej gdzie z obieraka i zmywacza awansuje na kierownika zaplecza. .A w okresie transformacji ustrojowej /1989-90/ zostaje szefem kuchni eleganckiej restauracji ”Belwederska”.  Powoli przychodzą propozycje z filmów gdzie Rychter w odtwarzanych postaciach czerpie z bogatego już doświadczenia na „Uniwersytecie Życia”. Do dziś zagrał w ponad 300 filmach kinowych i telewizyjnych.

Ważniejsze z nich: Karate po polsku, Krzyk, Krótki film o zabijaniu,(Dekalog), Mokry szmal, Piłkarski poker, Szczur, W labiryncie, Alternatywy 4, Zmiennicy, Złotopolscy, Czterdziestolatek, Dom, Klan, Pensjonat pod Różą, M jak miłość, Kryminalni, Na wspólnej itd.…

Równocześnie niemal z podjęciem pracy w filmie zaczyna Rychter próbować sił także w literaturze. Współpracuje z redakcjami „ITD.”, „Argumenty”, „Przegląd Tygodniowy”, gdzie publikuje swoje reportaże literackie za które otrzymuje nagrody w ogólnopolskich konkursach /1977 i 1979/ W 1980 otrzymuje liczącą się nagrodę Koła Młodych przy Związku Literatów Polskich za opowiadanie: „Bo ja wszystkich kocham”.

W 1998 otrzymuje złoty medal za wiersz w światowym konkursie upamiętniającym 18 rocznicę pontyfikatu Jana Pawła II.

W latach 1996-97 , w Europejskim Magazynie Filmowym „CINEMA” ma autorską stronę „Przepraszam, czy tu kręcą?” gdzie publikuje felietony filmowe. Zamieszcza też grafiki satyryczne w tygodniku „Nie”, a w Szwecji podczas krótkich pobytów sprzedaje własne grafiki /głównie portrety koni/.

Jest założycielem i właścicielem Paraagencji  Castingowej: „Stowarzyszenie Niekonwencjonalnych Postaci Filmowych *GĘBA* im. Jana Himilsbacha” oraz stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki.

W 1980 roku, w stanie wojennym wraz z Jonaszem Koftą pisze sztukę teatralną „Kompot” wystawianą z wielkim sukcesem w Polsce i za granicą. Na jej bazie powstaje musical pod tym samym tytułem, ostatnio grany w 2006 roku na deskach Elbląga, Koszalina i Gdyni. „Kompot” jest pierwszą próbą dramaturgiczną utalentowanego aktora i autora.. Tematem jego obserwacji – i jako reportera, i jako autora form narracyjnych – jest życie ludzi z marginesu społecznego, los jednostek wytrąconych z normalnego toku egzystencji, wchodzących w kolizję z prawem, niepogodzonych z innymi, ze światem, a przede wszystkim z sobą. Obok reportaży i opowiadań ogłasza jeszcze Rychter wiersze. Całkiem inne niż jego proza, dalekie od brutalności – liryczne.

Obecnie mieszka na wsi z mniejszymi braćmi (Konik, kozy, kury, gęsi, psy, koty) śród łąk i lasów, jak mówi blisko Pana Boga gdzie wena sama się sieje… Obecnie pracuje nad sztuką teatralną o alkoholikach.

Dla swoich prac literackich Rychter przybrał pseudonim „Bene”, role filmowe sygnuje imieniem rzeczywistym.

 

 

REŻYSERZY WSPÓŁPRACUJĄCY


papieros-fot-arkadiusz-lawrywianiec-2009-1Grzegorz Kempinsky (ur. 3 lipca 1965 w Łodzi) – polski reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta i tłumacz.

Ukończył reżyserię na PWSFTViT w Łodzi, gdzie przez wiele lat pracował jako wykładowca tej uczelni. Wychowany w Szwecji, gdzie ukończył liceum ogólnokształcące i rozpoczął studia na wydziale filmoznawstwa w Sztokholmie. Doskonale włada językiem szwedzkim, jest tłumaczem z języka szwedzkiego (m.in. „Panna Julia” Augusta Strindberga, kilka sztuk Henninga Mankella i kilka Bengta Ahlforsa). Jest autorem scenariuszy do filmów fabularnych, m.in.: „Rób swoje, ryzyko jest twoje” i seriali telewizyjnych „Czego boją się faceci, czyli seks w mniejszym mieście” (reż. i scen.), „Zostać Miss”, oraz spektakli teatralnych Teatru TV, np.: „Historia o ptaku Cis”. Jest autorem teledysków (m.in. dla zespołu Lombard). Ma także za sobą wiele realizacji programów publicystycznych między innymi cykliczny program TVP S.A. Program 2 dla Unii Europejskiej „Europejczycy” 2001-2004. Jest autorem opracowania nowego formatu „Wiadomości Dnia” dla łódzkiego oddziału TVP S.A. W latach 2006 – 2015 był etatowym reżyserem Teatru Śląskiego, gdzie zrealizował „Pana Pawła” Dorsta (2004), „Oskara i panią Różę” Schmitta (2005), „Króla Edypa” Sofoklesa (2005), „Push-up 1-3. Ostatnie piętro” Schimmelpfeniga (2005), „Sinobrodego – nadzieję kobiet” Loher (2007), „Zdobycie bieguna południowego” Kargego (2008), „Jordan” Reynolds i Buffini (2009), „Zagraj to jeszcze raz, Sam” Woodego Allena (2009) „Małe zbrodnie małżeńskie” Schmitta (2011) i „Komedię Teatralną” Ahlforsa (2012). W 2011 roku był Dyrektorem artystycznym Teatru Zagłębia w Sosnowcu. Współpracował również z Teatrem Studyjnym w Łodzi, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, Teatrem Dramatycznym w Elblągu, Teatrem Polskim w Poznaniu, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Ludowym w Krakowie, Teatrem Nowym w Zabrzu, Teatrem im. Osterwy w Lublinie oraz Teatrem Miejskim w Gdyni, oraz w Komorni Scena Arena w Ostrawie jednym z pięciu najlepszych scen teatralnych w Czechach. Obecnie przygotowuje spektakl „Peggy Pickit widzi twarz Boga” w Teatrze Ludowym w Krakowie, którego premiera odbędzie się 13.04.2013 r. Również w realizacji jest praca nad ekranizacją powieści Vincenta V. Severski „Nielegalni”.

Jest trzykrotnym laureatem nagrody Złota Maska za najlepszą reżyserię – w roku 2006 za reżyserię „Oskara i Pani Róży” i „Push-up 1-3. Ostatnie piętro”; w 2008 za „Sinobrodego – nadzieję kobiet” i „Boga” (spektakl Teatru Zagłębia), a w 2010 za „Łysą śpiewaczkę” w Teatrze Zagłębia. Nagrodzony na na Festiwalu Spektakli Dyplomowych w Łodzi za reżyserię „Agaty” Marguerite Duras. Spektakl „Oskar i Pani Róża” został nagrodzony na II Międzynarodowym Festiwalu Przedstawień dla Dwojga Aktorów w Symferopolu na Krymie w 2005 roku. W 2007 Grzegorz Kempinsky został odznaczony Orderem Ministra Kultury – Zasłużony dla Kultury Polskiej. Jest także stypendystą Instytutu Szwedzkiego (Svenska Institutet) 1986 r. oraz stypendystą SANDREWS (1985).

hen4Henryk Adamek – reżyser, autor adaptacji scenicznych. Absolwent polonistyki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST

Debiutował w 1980 roku w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie sztuką Stephena Poliakoffa „Konkurs stulecia”. Twórca ponad sześćdziesięciu realizacji teatralnych w kraju i za granicą. Pracował m. in. w teatrach Bielska-Białej, Częstochowy, Jeleniej Góry, Katowic, Kielc, Koszalina, Sosnowca, Rzeszowa, Wrocławia, Zabrza.

Najczęściej wystawia teksty dramaturgów współczesnych (Lorca, Horvath, Genet, Dürrenmatt, Gombrowicz, Mrożek, Iredyński, Schaeffer), choć nie stroni od „wielkiej klasyki” („Celestyna” Rojasa, „Tragedia Macbetha”, „Wesołe niewiasty z Windsoru”, „Wieczór Trzech Króli” Szekspira, „Mirandolina” Goldoniego, „Kandyd” Woltera, „Parady” Potockiego, „Fantazy” Słowackiego, „Nie-Boska Komedia” Krasińskiego).

Osobną sferą jego zainteresowań jest tworzenie oryginalnych przedstawień dla dzieci i młodzieży („Kikerikiste”, „Zabawna historyjka o domku-cudomku” Maara, „Scrooge” wg Dickensa).

Laureat Złotej Maski za reżyserię „Pieszo” Mrożka w Teatrze Nowym w Zabrzu. Wiele przedstawień Henryka Adamka było prezentowanych na licznych festiwalach i przeglądach teatralnych w kraju i za granicą.

Znawca polskiego, europejskiego i amerykańskiego dramatu.

Henryk Adamek jest jednym z najciekawszych reżyserów teatralnych. Jego realizacje to dokładnie przemyślane, zanalizowane i formalnie dopracowane przedstawienia. Charakterystyczna jest jego niezwykła dbałość o szczegóły. Jest artystą, który na próby zwykł przychodzić już z precyzyjnie przygotowaną koncepcją. Znany z umiejętności operowania argumentami, łagodności, kultury słowa, konsekwencji i stanowczości jednocześnie.